هـــــدايــــت

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه چهاردهم فروردین 1388 ساعت 11:31 موضوع شعر |

کعبه یک زمزم اگر در همه عالم دارد            چشم عشاق تو نازم که دو زمزم دارد

هر کجا مِلک خدا هست حسینیه ی توست       هر که را می نگرم شور محرم دارد

روضه خوان تو خدا، گریه کن تو آدم             اشک ارثی است که ذریه آدم دارد

نازم آن کشته که تا صبح قیامت زنده است       سلطنت همچو خدا در دل عالم دارد

اشک، در ماتم تو بس که عزیز است، حسین    جای در چشم رسولان مکرم دارد

می کند آتش دریای غضب را خاموش            هر که در دیده خود، یک نم از این یم دارد

(سازگار)

« روی ادامه مطلب کلیک کنید »

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در دوشنبه شانزدهم دی 1387 ساعت 15:54 موضوع شعر |

از در درآمدی و من از خود به درشدم     گفتی کز این جهان به جهان دگر شدم
گوشم به راه تا که خبر می‌دهد ز دوست   صاحب خبر بیامد و من بی‌خبر شدم
چون شبنم اوفتاده بدم پیش آفتاب          مهرم به جان رسید و به عیوق برشدم
گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق             ساکن شود بدیدم و مشتاق تر شدم
دستم نداد قوت رفتن به پیش یار           چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم
تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم            از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم
من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت   کاول نظر به دیدن او دیده ور شدم
بیزارم از وفای تو یک روز و یک زمان   مجموع اگر نشستم و خرسند اگر شدم
او را خود التفات نبودش به صید من       من خویشتن اسیر کمند نظر شدم
گویند روی سرخ تو سعدی چه زرد کرد    اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم

« سعدی »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه پانزدهم آذر 1387 ساعت 14:51 موضوع شعر |

تا کی به تمنای وصال تو یگانه         اشکم شود ازهر مژه چون سیل روانه

خواهد که سر آید غم هجران تو یا نه        ای تیره غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول وتو غایب زمیانه   

رفتم به در صومعه عابد وزاهد         دیدم همه را پیش رُخت راکع وساجد

در میکده رهبانم ودر صومعه عابد        گه معتکف دیرم وگه ساکن مسجد

یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه   

روزی که برفتند حریفان پی هر کار  زاهد سوی مسجد شدومن جانب خمار

من یار طلب کردم واو جلوه گه یار     حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه   

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو  هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده ودیر که جانانه تویی تو        مقصود من از کعبه وبتخانه تویی تو

مقصود تویی... کعبه وبتخانه بهانه    

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید     پروانه در آتش شدو اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو درپیروجوان دید    یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم ... من که روم خانه به خانه   

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید               دیوانه برون از همه آئین تو جوید

تا غنچه ی بشکفته ی این باغ که بوید    هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل خوانی وقمری به ترانه     

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست   هر چند که عاصی است زخیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست          تقصیر  "خیالی"   به امید کرم توست

یعنی که گنه را به ازاین نیست بهانه                     

                                                                                   شیخ بهایی 

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه یکم آذر 1387 ساعت 12:49 موضوع شعر |

ای خفته شب تیره، هنگام دعا آمد

وی نفس جفا پیشه، هنگام وفا آمد

بنگر به سوی روزن، بگشای در توبه

پرداخته کن خانه، هین نوبت ما آمد

از جرم و جفا جویی، چون دست نمی شویی

بر روی بزن آبی، میقات صلا آمد

 زین قبله بیاد آری، چون رو به لحد آری

سودت نکند حسرت، آنگه که قضا آمد

زین قبله بجو نوری، تا شمع لحد باشد

آن نور شود گلشن، چون نور خدا آمد

« مولوی »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در یکشنبه نوزدهم آبان 1387 ساعت 23:25 موضوع شعر |

دیوانۀ خموش به عاقل برابرست
دریای آرمیده به ساحل برابرست
در وصل و هجر، سوختگان گریه می کنند
از بهر شمع، خلوت و محفل برابرست
دست از طلب مدار که دارد طریق عشق
از پافتادنی که به منزل برابرست
گردی که خیزد از قدم رهروان عشق
با سرمه ی سیاهی منزل برابرست
دلگیر نیستم که دل از دست داده ام
دلجویی حبیب به صد دل برابرست
صائب ز دل به دیده ی خونبار صلح کن
یک قطره اشک گرم به صد دل برابرست

« صائب تبریزی »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در شنبه چهارم آبان 1387 ساعت 21:20 موضوع شعر |

از خانه به میخــانه دری هســت ببــینیــد        در مــیکده صاحب نظری هست ببــینیـد

هــر لالــۀ رنگیــن که بـرویـد ز دل خـاک       آغشـــته به خون جگری هست ببــینیـد

چون شمع اگـر سوخـتم از اشـک نـدامـت       از عـشق به جانم شرری هست ببـینیـد

سـرگـشته به صحرای جـنـونـم همه عـمـر       از من اگر آشفـــته تری هست ببــینیـد

در معـرکۀ عشق و جـنون سلسله بر پـای       آویخـــته بــردار، ســری هست ببــینیـد

جــز دیــدۀ مــن در طلــب دیـــدن رویـــش       خــون بار اگر چشم تری هست ببـــینیـد

از روزن جـــان پرتو خورشــــید جـمالــش      روشنگــر شام و سحری هست ببــینیـد

در بادیۀ عــــشـق به غـیر از مـن شــــــیدا      سرگـشـته اگر رهگذری هست ببـــینیـد!

« مشفق کاشانی »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در دوشنبه چهارم شهریور 1387 ساعت 21:28 موضوع شعر |

چون پادشاه عشـق هـویـدا شــد            در عــرش و فــرش زلــزله بر پا شــد

چون حسن بی نظیـر تجـلی کـرد            جبـریـــــــل محـــــو آن رخ زیبــا شــد

چون پـــا نـهـاد مـرتـبـه لاهـوت            آنجـــــا ظــــهـــور آدم و هـــــــوا شــد

زیبا صنم بناز چـو رخ بـگـشـود            صــدهــا فـــرشته والــه و شــیدا شــد

ظاهر چو در تـجـرد اعـلا گـشـت           حـیـــــران او هـــــزار مســــــیحا شــد

در آسمان که سیر و نظر افـکـند          در رقص ماه و زهــره و شـعـــرا شــد

در ذره چو ز لطف نگـاهـی کـرد          خورشید و ماه و انجـــم رخـــشـــا شـد

در قطره یک نگاه ز دور افکـند           صدها هزار دجــــلــــــه و دریــــا شــد

از مهر چون نگاه به گیتـی کـرد          عالـــم چو روز گــشت و هــویــدا شــد

بر خار و خس زمهر نظر افکند           گـــلهای نــاز و ســـنــبــل زیـــبــا شــد

هـر جـا قـدم نهاد بـت پـــر نـــاز          آنـجـــا بـــهــشــت گشت و مـصفا شــد

در کعبه چون نهاد قدم از لطــف          آن قــــبـــلـــه گــــاه مـــردم دانــا شــد

چون محو ذات حضرت یکتا بود          نامـــش عــــلـی عـــــالی اعـــــلا شــد

چون عاشق جمال محمد ص بود          بر کائـــــــنــات حــــضــــرت والا شــد

خـال نکـــــوی روی پــریـــرخ را         یوســـف چو دید غـــــرق تمـاشـا شــد

یـوسـف چـو دید آن رخ زیـبــا را          بیــــزار از هـــزار زلــــیـــــخـــا شــد

صدها همام و یوسف و خضر و نوح      از روی شــوق عــاشــق مـــولا شــد

هر کس بدیـد خــــال جــــمـــال او         مدهوش و مست و بی سرو بی پا شد

از جــــــلوه جــــمال و جــــلال او         بیهوش و مست موسی و عیسی شــد

ار بحر بــــیــکــــران مــــقــــام او        جامی نصیب میـــثـم و ســلــــمــا شــد

شاگرد درس حکمت و عرفــانـــش        فارابی و (الهــــی) و ســـیــنـــــا شــد

(ای مـــظهر جلال و جـماــل یـــــار       عالـــــــم ز نور عشـــــق تو پیدا شــد)

هرکس شناخت قـدر مـقـــامــــت را       مافــــوق نفـــس و عقــل و هیولا شــد

هر دل که جای عشق تو زیبا گشت       در قاف عـشق و قـــوس و تـــدلا شــد

عارف چو دید صورت زیـبـــایـــش       از فکر و رنــج غــــصــه مــبـــرا شــد

در دل هر آنکه عـــشق علـــی دارد       قـــصـــر بـهـــشـــت منزل و مأوا شــد

بغض علی هرکــــــه بــــســــر دارد       بی عقل و هوش و دانش و اعمی شد

شاهد چو دید آن رخ مــــهــوش را       از نور عشـق روشــن و بــیــنـــا شــد

« اثر طبع حاج محمد علی ملکیان متخلص به شاهد »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در سه شنبه یکم مرداد 1387 ساعت 15:41 موضوع شعر |

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در دوشنبه سوم تیر 1387 ساعت 20:46 موضوع شعر |

« اسوه تقوا »

بى ‏تو يا فاطمه، من بى كس و تنها چه كنم                 در غم مرگ تو اى اسوه تقوا چه كنم

با وجود تو غم از دل بزدودم همه حال                       بعد از اين با غمت اى بانوى عُظمى چه كنم

باغبان رفته و گل‎ها همه پژمرده شدن                      بى‏گل روى تو اى نوگلِ طه چه كنم

فاطمه! رفتى و شد روز على چون شب تار                 با چنين فتنه كه شد بعد تو بر پا چه كنم

مرگت اى راحت جان، از دو جهان سيرم كرد              عمر اگر طول كشد، بى‏تو من اينجا چه كنم

زندگى با تو صفا داشت ولى صد افسوس                   رفتى اى همسر والا، منِ تنها چه كنم

محسنت كشته شد از ضربِ لگد در پسِ در                  با عزيزانِ تو و گريه آنها چه كنم

نور رخسار تو مى‏داد به اين خانه، صفا                     خانه، غمخانه شد، اى زهره زهرا چه كنم

من اگر از غم مرگ تو نميرم، عجب است                  زندگى بى تو در اين وادى غم‎ها چه كنم

بس كن اين قصّه كه شد باعث خاموشى «شمع»         گر شفاعت نكند فاطمه فردا چه كنم

 " هاشم کلانتری (شمع) "

« روی ادامه مطلب کلیک کنید »

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه هفدهم خرداد 1387 ساعت 0:25 موضوع شعر |

بیا که قصر امل سخت سُست بنیاد است            بیار باده که بنیاد عمــــر بر باد اســــت

غلام همّت آنم که زیر چرخ کبـود                   ز هرچه رنگ تعلق پـــذیرد آزاد اســــت

چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب     سروش عالم غیبم چه مژده ها دادســـت

که ای بلند نظر شاهباز سدره نشین                نشیمن تو نه این کنج محنت آباد اســت

ترا ز کنگرۀ عرش میزنند صفیر                   ندانمت که درین دامگه چه افتــــادســـت

نصییحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر              که این حدیث ز پیر طریقــتم یـــــادســت

غم جهان مخور و پند من مبر از یاد               که این لطیفۀ عشقم ز ره روی یاد اسـت

رضا به داده بده وز جبین گره بگشای             که بر من و تـو در اخـــتیار نگشادســت

مجو درستی عهد از جهان سست نهاد             که این عجـوز عروس هــزار دامادســت

نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل                بنال بلبل بـی دل که جـــای فــریادســــت

                         حسد چه می بری ای سست نظم بر حافظ

                         قبول خاطر و لطف سخـــن خــدا دادســت

« حافظ »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در سه شنبه هفتم خرداد 1387 ساعت 23:22 موضوع شعر |

با دل روشن در این ظلمت سرا افتاده ام

نور مهتابم که در ویرانه ها افتاده ام

سایه پرورد بهشتم، از چه گشتم صید خاک

تیره بختی بین، کجا بودم کجا افتاده ام

جای در بُستان سرای عشق می باید مرا

عندلیبم، از چه در ماتم سرا افتاده ام

پایمال مردمم، از نارسائی های بخت

سبزۀ بی طالعم، در زیر پا افتاده ام

خار ناچیزم، مرا در بوستان مقدار نیست

اشک بی قدرم، ز چشم آشنا افتاده ام

تا کجا راحت پذیرم یا کجا یابم قرار

برگ خشکم، در کف باد صبا افتاده ام

بر من ای صاحبدلان رحمی که از غمهای عشق

تا جدا افتاده ام، از دل جدا افتاده ام

لب فرو بستم رهی، بی روی گلچین و امیر

در فراق همنوایان، از نوا افتاده ام

« رهی معیری »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387 ساعت 14:46 موضوع شعر |

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در دوشنبه دوم اردیبهشت 1387 ساعت 10:52 موضوع شعر |

در این ویران سرای سست بنیاد          گدایان را مبر یا رب تو از یاد

گدایان چشم دل سوی تو دارند            امید رحمت از کوی تو دارند

به درگاه تو آنان آه دارند                  همه زین آه با تو راه دارند

شکوه خود پرستی را شکستند            ببزم عاشقی اینک نشستند

دل این دردمندان شاد گردان               اسیران را ز بند آزاد گردان

عطا کن درد ایشان را دوایی              مریضان را محبت کن شفایی

کرم کن قلبشان را نور بینش              تو ای نقاش نقش آفرینش

ز رحمت جرعه ای بر جرعه نوشان      گناه این خطا کاران بپوشان

بسوزان تا بسوزند از غم تو                بدم تا زنده گردند از دم تو

بده یاری به خیل بی نوایان                مران از درگه لطفت گدایان

الا ای راحت جانهای جانها                گل عشقت برویان در نهانها

شب بیچارگان را روز گردان              به شیطان جمله را پیروز گردان

فقیران را بده خط امانی                   ز کوی خود به آنان ده نشانی

بود مسکین ز خیل پر گناهان              پناهش ده پناه بی پناهان

« حسین انصاریان »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387 ساعت 22:53 موضوع شعر |

ساقی بده پیمانه ای، زآن می که بی خویشم کند

بر حسنِ شور انگیز تو، عاشق تر از پیشم کند

زان می که در شب های غم، بارد فروغ صبحدم

غافل کند از بیش و کم، فارغ ز تشویشم کند

نور سحرگاهی دهد، فیضی که می خواهی دهد

با مسکنت شاهی دهد، سلطان درویشم کند

سوزد مرا سازد مرا، در آتش اندازد مرا

و از من رها سازد مرا، بیگانه از خویشم کند

بستاند ای سرو سهی، سودای هستی از رهی

یغما کند اندیشه را دور از بداندیشم کند

« رهی معیری »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387 ساعت 18:34 موضوع شعر |

زهی خجسته زمانی که یار باز آید

به کام غمزدگان غمگسار باز آید

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم

بدان امید که آن شهسوار باز آید

اگر نه در خم چوگان او رود سر من

ز سر نگویم و سر خود چه کار باز آید

مقیم بر سر راهش نشسته ام چون گرد

بدان هوس که بدین رهگذار باز آید

دلی که با سر زلفین او قراری داد

گمان مبر که بدان دل قرار باز آید

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی

به بوی آنکه دگر نوبهار باز آید

ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ

که همچو سرو به دستم نگار باز آید

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه نهم فروردین 1387 ساعت 0:41 موضوع شعر |

به مناسبت میلاد خجسته‌ی پیامبر اعظم اسلام^{(صلی‌الله علیه و آله)}

*قصیده‌ی لاهوتیه*

مدح و ثنای حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی^(ص)

باز آی و فروغ حسن بی‌حد بین                  آن شاهد مطلق مجرد بین

از هرچه بغیر یار دل بگسل                       وآنکه رخ آن بهشت سرمدبین

بگشای بباغ ارجعی شهیر                        یک شعشعه از جمال احمدبین

از آدم و نوح تا بروح‌الله                         دردی‌کش باده محمدبین

در زیر لوای حمد محمودش                      صد موسی و عیسی مجردبین

ختم رسل و طلیعه‌ی ایجاد                        مه طلعت آن نبی امجدبین

آن عرش سریر ماه‌ سیما را                     آئینه حسن پاک ایزدبین

آن طایر قدسی الهی را                           لاهوت مکان و عرش مسند بین

آن طرفه همای باغ وحدت را                    بر سایه سدره و مخله‌بین

بر سایه‌ی شهیر همایونش                       روح‌القدس آن سفیر ایزدبین

سیمرغ تجرد آشیانش را                         لاهوت ‌نشین قاف سرمدبین

هر دل که ز هر دو عالم آزادست                در طره دلبرش مقید بین

هم شرع مطهرش حهان‌آرا                      هم رأی منورش مسددبین

آن روح اصیل و عقل کلی‌ را                    در جسم مقدسش مجد بین

جبرئیل مؤید  امین  در وحی                    در خدمت حضرتش مإبین

آن دفتر عشق معجز آیاتش                     خورشید سپهر وحی ایزدبین

اوتیت جوامع‌الکلام قدر است                   پاکان جهان إلیه یصعدبین

از عشق جمال او الهی را                       بر مدح و ثنای او مؤید بین

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه نهم فروردین 1387 ساعت 0:8 موضوع شعر |

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در سه شنبه نهم بهمن 1386 ساعت 22:58 موضوع شعر |

باز این چه شورش است كه در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است‏

باز این چه رستخیز عظیم است كز زمین

بى نفح صور خاسته تا عرش اعظم است

این صبح تیره باز دمید از كجا كزو

كار جهان و خلق جهان جمله در هم است

گویا طلوع مى‏كند از مغرب آفتاب

كاشوب در تمامى ذرات عالم است

گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست‏

این رستخیز عام كه نامش محرم است

در بارگاه قدس كه جاى ملال نیست

سرهاى قدسیان همه بر زانوى غم است

جن و ملك بر آدمیان نوحه مى‏كنند

گویا عزاى اشرف اولاد آدم است‏

خورشید آسمان و زمین نور مشرقین

پرورده ی كنار رسول خدا حسین‏

« برای دیدن اشعار دیگر بر روی ادامه مطلب کلیک کنید »‏

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در سه شنبه دوم بهمن 1386 ساعت 21:23 موضوع شعر |